جعفر!

لطفن خرخره‌ام را ول کن. دارم به فس فس می‌افتم.

خفه‌تر از این هم می‌شود؟

من امیدوارم. حتمن می‌شود. تباهی نام آمده‌ی ماست و ما رفتگان راه‌ایم. هر قدمی که می‌رویم تباه‌تر از آن‌ایم که می‌شویم و هر کلمه‌ای که می‌نویسم اسهال‌تر از منی.

نیست به جز بند و بلا

خرخره را ول بنما

جعفر و فرزانه تویی

احمق و دیوانه من‌ام

کشت مرا درد و دوا

خرخره را ول بنما

عالم مسعود تویی

جاهل بیچاره من‌ام

کار گره خورده چرا؟

خرخره را ول بنما

...

پ.ن.- جهان اصلن نمی‌چرخد جعفر!